دکتر حسن شفیعی عضو هیئت علمی دانـشگاه

روان شناسی بالینی، روان شناسی شناختی، علوم شناختی، روان شناسی سلامت
 
رابطه بین ابتلا به آنفلوانزا و اختلالات دوقطبی و اسکیزوفرنی در دوران بارداری
ساعت ۱۱:٤۳ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/٢/٢۳ : توسط : دکتر شفیعی

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز،   گروهی از پزشکان مرکز درمانی دانشگاه کلمبیا اعلام کردند: بر اساس مطالعه ای بر روی ۸۱۴ زن مشخص شد که ویروس آنفلوآنزا خطر ابتلا به اختلال دوقطبی را چهار برابر افزایش می دهد.

این پزشکان با تاکید بر این که به طور کلی ارتباط این دو عامل با یکدیگر در سطح پایینی است، بیان کردند: نتیجه این بررسی، تاییدی بر یافته های مشابه پیشین مبنی بر ارتباط بین آنفلوانزا و اختلال روانی شیزوفرنی (جنون جوانی) است.

اختلال دوقطبی (یا شیدایی – افسردگی‌) نوعی اختلال خلقی و یک بیماری روانی است. افراد مبتلا به این بیماری دچار تغییرات شدید خلق می‌شوند.

اختلال دوقطبی ( bipolar disorder ) که می تواند ماه ها به طول انجامد، حالت هایی متناوب از طیف افسردگی و ناامیدی و نیز احساس شادی و بیش فعالی را در فرد ایجاد می کند.

متخصصان همچنین در این مطالعه افرادی دیگری را که در اوایل دهه ۱۹۶۰ میلادی متولد شده بودند، بررسی کرده و دریافتند: ابتلا به اختلال دوقطبی در افرادی که مادرانشان در دوران بارداری به آنفلوآنزا مبتلا شده اند، چهار برابر بیشتر است.

پزشکان در این مطالعه اظهار داشتند: ابتلای مادر به ویروس آنفلوآنزا در دوران بارداری، ۴ ۳ درصد احتمال بروز اختلال دوقطبی را در نوزاد افزایش می دهد.

دکتر آلن براون از متخصصان اصلی در این مطالعه نیز گفت: در بیشتر کشورها به زنان باردار توصیه می شود تا در این دوران واکسن فصلی آنفلوآنزا را تزریق کنند تا احتمال ابتلا به آنفلوآنزا را کاهش دهد.

اختلال دو قطبی به صورت معمول در آخر دوره نوجوانی یا اوائل دوره بزرگسالی تظاهر پیدا می‌کند. این بیماری انواع مختلفی دارد که مهمترین انواع آن اختلال دوقطبی نوع یک و اختلال دو قطبی نوع دو است.

تفاوت این دو اختلال در وجود دوره شیدایی است؛ در نوع یک این حالت اتفاق می‌افتد ولی در نوع دو فرم خفیف‌تری از آن که هیپومانیا یا نیمه-شیدایی است، بروز می‌کند.

شروع بیماری معمولاً با دوره‌ای از افسردگی می‌باشد و پس از یک یا چند دوره از افسردگی، دوره شیدایی بارز می‌شود. در تعداد کمتری از بیماران شروع بیماری با دوره شیدایی یا نیمه-شیدایی است.

دوره‌های شیدایی از چند روز تا چند ماه به طول می‌انجامند و معمولاً شدت آنها باعث می‌شود که بیمار نیازمند درمان جدی به صورت بستری یا همراه با مراقبت زیاد باشد.

با فروکش کردن علایم، به خصوص در اوایل سیر بیماری، معمولاً فرد به وضعیت قبل از بیماری خود برمی‌گردد و به همین دلیل بسیاری از بیماران یا خانواده‌های آنان تصور می‌کنند بیماری کاملاً ریشه کن شده و دیگر نیازی به ادامه درمان وجود ندارد. بنابراین درمان خود را قطع می‌کنند. اما قطع زودهنگام درمان خطر برگشت بیماری را بسیار افزایش می‌دهد و باعث می‌شود که بیماری در فاصله چند ماه عود کند.